Dat is wat ik bij elke module te horen krijg op de Fotovakschool.
Ga op ontdekking naar wie je bent, waarom je fotografeert en wat jouw handtekening is.
Met regelmaat worden er op school nieuwe series opgehangen,  de één pakt me meer dan de ander.
Veel van deze series lijken een gemeenschappelijke deler te hebben; vaak tonen de series facetten uit de "onderkant van de maatschappij" als daklozen, opvangcentra, schrijnende situaties in bejaardenhuizen of ziektes.
Het zijn niet de makkelijkste onderwerpen en het is goed dat ze getoond worden, al merk ik bij mezelf dat ik hier niet in mee wil gaan.
Niet de zoveelste beladen serie presenten, niet omdat ik het er niet mee eens ben. Gevoelsmatig is het tijd voor iets anders.
Ik besluit iets vrolijks neer te zetten en zie de laatste tijd vaker Afro kapsels om me heen.
Afro's hebben voor mij iets vrolijks en het thema is geboren; Afro, het nieuwe hip!
Grote bossen haar, uitbundige lach eronder, studio, vaste lichtopstelling, de serie is in de maak.
Nu nog modellen... Mijn gevoel is juist, na een paar oproepjes op Social Media heb ik een behoorlijk aantal aanmeldingen en begin afspraken te plannen.
Voor ik het weet zijn de eerste shoots een feit en voor mij een succes. De serie begint vorm te krijgen.

Dan raak je in gesprek met je modellen, tijdens het shooten, of wanneer we even rust nemen.
En kom je erachter dat iedereen een rugzak heeft, een moeilijke periode achter zich heeft liggen.
Het besef is er.
Ook ik heb een "lading" meegegeven aan mijn serie.
Deze serie is anders dan de kijker in eerste instantie zal vermoeden. bij de serie komt een korte toelichtende tekst; onder de grote bos haar, achter de vrolijke lach gaat meer schuil. En toch reden genoeg om te lachen.